Mag bojowy o niezwykłym potencjale mocy, który znany jest fanom prozy Kel Kade z serii Kroniki Mroku, pojawił się jakiś czas temu na naszym rynku z własną historią. Książkę Mag bez reputacji oznaczoną jako tom 4,5 wydano przed publikacją nowej części przygód Rezkina, gdyż wprowadzić ona miała dodatkowe informacje oraz wątki (plus prosiła o to również sama autorka). Jak jednak wypadła lektura w kontekście całego magicznego świata od Kade i czy rzeczywiście była aż tak potrzebna?
Wesson był raczej spokojnym dzieckiem, wychowującym się z matką w podupadającym dworze i posiadającym zaledwie garstkę bliskich mu osób. Los zaplanował jednak obdarzyć go mocą, która w sytuacji zagrożenia objawiła się niezwykle silnie, przy okazji sprawiając chłopcu wiele problemów. W konsekwencji Wesson uciekł z domu, po czym trafił pod skrzydła magicznego mentora oraz wkroczył na ścieżkę ku zostaniu pełnoprawnym adeptem sztuki czarodziejskiej. Niestety poczucie winy za wyrządzone szkody ciążyło młodemu magowi na tyle, że postanowił się on odwrócić od wrodzonej ogromnej mocy oraz łatwiej przychodzących mu czarów na rzecz spokojniejszej aczkolwiek równocześnie trudniejszej do opanowania specjalizacji. Życie Wessona do pewnego stopnia się ustabilizowało, jednak jak to w przypadku głównych bohaterów tego typu historii bywa, był to spokój pozorny.
Po Maga bez reputacji sięgałam po dłuższej przerwie od świata tworzonego przez Kel Kade, dlatego pierwszym stronom lektury towarzyszył lekki lęk, czy pamiętam wystarczająco wiele. Na szczęście wraz z kolejnymi kartami okazało się, iż origin story maga bojowego jest całkiem samodzielnym tworem i, chociaż przyjemnie było wynajdować powiązania z główną historią kto nie okazały się one kluczowe do zrozumienia i czerpania przyjemności z lektury.
Postać Wessona podobała mi się od momentu przedstawienia jej w Kronikach Mroku, jednak dzięki cofnięciu się do jego dzieciństwa oraz poznaniu wszystkich jego losów bohater zyskał dodatkowej głębi. Utrata ojca, nagłe i dość krwawe objawienie się magii oraz następująca po nim ucieczka wyryły się na tyle mocno w głowie i psychice maga, iż zablokował się on i przez wiele lat odrzucał talenty, jakimi został obdarzony. Jego opanowanie oraz konsekwencja w podejmowanych decyzji (nawet tych w młodym wieku) są ciekawie opisane i interesujący sposób tworzą szerszy obraz głównego bohatera. Duże znaczenie w dorastaniu Wessona mają także osoby, którymi się otacza: początkowo matka i przyjaciółka, następnie sławny mistrz magii oraz najbliższy przyjaciel towarzyszący chłopcu przez wiele lat nauki (i sprzątający zniszczenia po Wessonie). Kade nieśpiesznie, jednak równocześnie z odpowiednią dawką emocji, rysuje przed nami obraz osoby pragnącej działać sprawiedliwie i wyłącznie kierując się dobrymi wartościami, jednak równocześnie zmagającej się z traumami oraz nieoczekiwanym darem.
Odnosząc się do rozwoju świata oraz wydarzeń politycznych, autorka dodała trochę ciekawych miejsc oraz wspomniała o m.in rodzinie królewskiej, w której już pojawiły się problemy z książętami. Ciekawym aspektem było również podkreślenie hierarchii wśród magów opartej na posiadanych przez nich umiejętnościach (na przykład wyśmiewanie generalistów), a także ich dążenie do rozpoznawalności czy nawet czasami sławy, by otrzymywać lepsze zlecenia i przez to także zarobki. Wszystkie te aspekty przeplatały się w spójny sposób, poszerzając naszą wiedzę o społeczeństwie oraz relacjach w owym świecie.
Jak wspomniałam – byłam już fanką Wessona, jednak ta książka sprawiła, że lepiej go zrozumiałam. Była to niesamowita lektura, którą przeczytałam z wielką przyjemnością, gdyż dodała więcej kontekstu i motywacji do i tak interesującej już postaci. Publikacja równocześnie całkiem nieźle broni się jako samodzielna książka po prostu o rozwijającym się magu i jestem w stanie sobie wyobrazić jej kontynuację będącą przedstawieniem dalszych wydarzeń z serii z perspektywy Wessona.
Autor: Kel Kade
Data wydania: 31.05.2024
Tłumaczenie: Piotr Kucharski
Wydawca: Fabryka Słów
Liczba stron: 370
Oprawa: broszurowa
ISBN: 978-83-67949-49-1
Zostaw serce albo podaj dalej - to pomaga bardziej, niż myślisz.
