Item: Diabelstwò
Author: Paszczak

„Grzechòt” Macieja Lewandowskiego okazał się sporym sukcesem, który zaskoczył samego autora. Mnie akurat fakt, że powieści udało się przekonać do siebie tak wielu Czytelników, jakoś nie dziwi, a to z kilku powodów. Przede wszystkim była to naprawdę dobra historia, zbudowana na prostym pomyśle – czyli czymś, co miłośnicy grozy lubią najbardziej. Wykorzystanie przez autora miejskiej legendy o czarnej Wołdze i wykreowanie postaci, które łatwo polubić, zaowocowało hitem. Czy zatem kontynuacja książki pod tytułem „Diabelstwò” dorównuje poziomowi pierwszej części?

W malowniczych Czartyżach sporo się pozmieniało. Odeszło beztroskie lato, a wraz z nim zniknęli ostatni turyści. W ich miejsce przyszła jesień i to w swoim najgorszym możliwym wydaniu – mieszkańcy miasteczka stają do nierównej walki z ogromną powodzią grożącą zatopieniem całej okolicy. Na domiar złego znaleziono dwa martwe ciała.

To wręcz idealny anturaż dla powieści grozy, tym bardziej opartej na realizacji szalonych i niebezpiecznych – a na pewno sprzecznych z zasadami BHP oraz zdrowym rozsądkiem – nastoletnich pomysłów. Wszystko zaczyna się od tego, że dwójka dzieciaków rusza na wyprawę do owianej złą sławą ruiny domu na obrzeżach miasteczka. I to takiej ze straszną reputacją, wokół której krążą niezliczone legendy, a istotnym elementem większości z nich jest bałamucenie niewinnych. Nie wspominając już o obecności diabła. Zadanie śmiałków polega na wejściu do tego rozpadającego się budynku i zabraniu jakiegoś przedmiotu, dzięki czemu udowodnią kumplom, jakimi są twardzielami. Bułka z masłem – przynajmniej do czasu zaginięcia obojga nastolatków w trakcie eksploracji.

W tej sytuacji do akcji wkraczają znane z pierwszej części „dzieciaki na rowerach”, czyli Kuba, Sławek i Majka. O kreacji tych bohaterów pisałem już w recenzji „Grzechòta” – dopowiem tylko, że teraz zdają się nad wiek dojrzali. Już nie są tamtymi dzieciakami myślącymi jedynie o zabawie i duża w tym zasługa historii z czarną Wołgą. Zmieniły się również ich priorytety – przyjaciele i bezpieczeństwo mieszkańców Czartyży okazały się ważniejsze niż troska o własny los.

Pod względem fabularnym „Diablestwò” jest bardziej rozbudowaną historią niż pierwsza część przygód „dzieciaków na rowerach”. Poza głównym wątkiem, czyli poszukiwaniem dwojga zaginionych nastolatków, mamy tu również trochę wątków pobocznych prezentujących pozostałe wydarzenia w miasteczku oraz poznajemy mroczną przeszłość Czartyży. Wszystkie te aspekty tworzą zgrabną całość, którą urozmaica zło splatające się z ludzką niegodziwością, budząc do życia pradawne, spragnione krwi i zemsty moce.

W tym tytule akcja rozkręca się praktycznie od pierwszej strony. Autor od razu wrzuca nas w wir wydarzeń, a do tego umiejętnie buduje atmosferę i stopniuje napięcie, sprawiając, że nie chce się oderwać od książki. Serwuje niekończący się rollercoster emocji, w którym co jakiś czas następuje chwila wytchnienia na złapanie oddechu przed kolejnym nierównym starciem z pradawnymi siłami i tak w kółko do punktu kulminacyjnego. Klimatycznie wypadają również pomysły Lewandowskiego na rozbudowanie prezentowanego świata i nadania mu głębi, bo nie próbuje wymyślać koła na nowo, tylko czerpie garściami z dawnych legend.

Tylko jedna rzecz w „Diabelstwie” nie przypadła mi do gustu. Chodzi o przekraczanie czwartej ściany w narracji. Nadal nie jestem fanem tego bezpośredniego nawiązywania kontaktu z Czytelnikiem. Niby ciekawy zabieg, taki oryginalny, ale w moim przypadku bardziej wytrąca z „czytelniczego transu” niż daje pozytywny efekt. Chyba to działa wyłącznie w przypadku Deadpoola.

Po lekturze „Diabelstwa” pozostał mi niedosyt. Zżyłem się z bohaterami oraz wykreowanym przez Lewandowskiego światem. Mam nadzieję, że przygody dzieciaków na rowerach na tym się nie kończą oraz że Kuba, Sławek i Majka jeszcze wrócą. Zdecydowanie polecam sięgnąć po recenzowany tytuł!