Wiedźmin. Niedźwiedź i motyl. Tom 10 – recenzja

„Niedźwiedź i motyl” to krótka opowieść, którą można pochłonąć na raz, z zapartym tchem. Napięcie rośnie wraz z kolejnymi spotkaniami Geralta. Nigdy nie wiadomo, na kogo trafi ani co kryje się za historią, którą właśnie usłyszał.

Scenariusz napisał Simon Spurrier, znany m.in. z „X-Men Legacy”, „Way of X” i „Legion of X”. Rysunki stworzył Stephen Green, a kolory — José Villarrubia.

Geralt przybywa do Dol Gwyn, gdzie podobno grasuje wampir. Za jego głowę wyznaczono sporą nagrodę, więc chętnych do polowania nie brakuje. Wśród łowców pojawia się także potężny mężczyzna z medalionem niedźwiedzia. Biały Wilk zyskuje dwoje nieoczekiwanych towarzyszy: chłopca, który sam mianuje się jego giermkiem, i kobietę twierdzącą, że wie coś o poszukiwanym potworze. Tę ostatnią trzeba jednak najpierw wyciągnąć z więzienia.

Już pierwsza scena rzuca nas w środek walki. Autorzy nie oszczędzają krwi ani mocnych słów, a Geralt potrafi skwitować sytuację złośliwym komentarzem. Ten humor dobrze współgra z mrokiem opowieści. Dzięki temu wiedźmiński klimat czuć od początku, jeszcze zanim zlecenie zacznie się komplikować.

Autorzy umiejętnie igrają z ciekawością czytelnika. Im dalej w las, tym lepiej: kolejne postacie mają własne, przemyślane historie, a poznawanie ich zmienia sposób, w jaki patrzymy na całą sprawę. To bardzo wiedźmińskie — zanim kogoś ocenimy, warto poznać więcej niż jedną stronę opowieści.

Sceny są kolorowe i dynamiczne, nie sprawiają wrażenia leniwych. Nie wszystkie ujęcia są jednak równie udane: obok bardzo dobrych trafiają się słabsze. Pomimo tych nierówności całość trzyma naprawdę dobry poziom.

To dla mnie 9/10. Krótka, pasjonująca i dobrze wyceniona opowieść, która trafia w klimat Wiedźmina znanego z opowiadań i gry. Warto przekonać się samemu, dokąd zaprowadzą Geralta te spotkania.

Zawartość tomu