„Adaptacje literatury. Dzwonnik z Notre Dame” w scenariuszu Claude’a Carré oraz z ilustracjami Jeana-Marie Michauda przenosi nas do XV-wiecznego Paryża opisanego oryginalnie przez Victora Hugo. Powieść graficzna ukazała się nakładem wydawnictwa Egmont.
Powieść „Katedra Najświętszej Marii Panny w Paryżu” (znana również pod tytułem „Dzwonnik z Notre Dame) autorstwa Victora Hugo ukazała się w 1831 roku i wzbudziła niemałe zamieszanie, trafiając nawet do indeksu ksiąg zakazanych. Historia Cyganki Esmeraldy i pożądających jej Quasimoda, kalekiego dzwonnika katedry Notre Dame, archidiakona Klaudiusza Frollo i kapitana straży Phoebusa de Châteaupers ukazuje problematykę nierówności społecznej oraz szarości codziennego życia.
Fabuła osadzona została w późnym średniowieczu, a graficzna adaptacja książki dobrze oddaje klimat owych czasów. Dość mroczna kolorystyka, dramatyzm scen, przerysowana momentami mimika postaci przenoszą czytelnika na budzące grozę ulice Paryża, w którym wszystko zależy od statusu społecznego. Ci stojący w hierarchii najniżej traktowani są gorzej niż przedmioty, zwłaszcza, jeśli przyszło im być kobietami.
„Dzwonnik z Notre Dame” to historia niezdrowego pożądania i uprzedmiotowienia kobiety. Quasimodo, Frollo i Phoebus chcą mieć Esmeraldę wyłącznie dla siebie. Powieść graficzna w skondensowany sposób prezentuje losy bohaterów, ich pobudki oraz tragizm wydobywając w literackiego pierwowzoru najbardziej istotne elementy. Mimo że dzieło Claude’a Carré oraz Jeana-Marie Michauda jest skróconą wersją książki Hugo, podczas lektury nie ma się wrażenia zagubienia czy pominięcia najważniejszych wątków. Narracja jest płynna i spójna, nie odczuwałam przeskoków fabularnych mogących wprowadzać czytelnika w stan zagubienia.
Ze względu na swoją tematykę oraz zawarte na kartach grafiki z pewnością mogę powiedzieć, że adaptacja skierowana jest do dorosłego odbiorcy – niech nikogo nie zwiedzie wspomnienie disneyowskiej animacji z lat 90. ubiegłego wieku. Tu jest brutalnie, brudno i momentami mocno niegodziwie.
„Dzwonnik z Notre Dame” wzbudza wiele emocji – współczucie, złość, obrzydzenie, poczucie niesprawiedliwości i sprawiedliwości. Nawet ta skrócona, graficzna wersja nie pozostawia czytelnika obojętnego na przedstawione wydarzenia. Może wręcz bardziej porusza, gdyż dostajemy do ręki już zwizualizowane sceny, które swoim przekazem od razu trafiają we właściwe miejsca.
„Dzwonnik z Notre Dame” jest klasyką literatury, ale jak bywa z tego rodzaju powieściami, niejednokrotnie oryginał bywa ciężki w odbiorze dla współczesnego czytelnika. Warstwa językowa bądź stylistyczna może okazać się męcząca, co potrafi szybko zniechęcić do dalszej lektury. Natomiast dzięki powieściom graficznym adaptującym je do przystępniejszej odsłony z pewnością mają szansę trafić do szerszego grona zainteresowanych poznaniem tej właśnie historii. Osobiście cieszę się, że powstają komiksowe odsłony wielkich dzieł literatury, dzięki którym można wzbogacić swoją wiedzę.
„Dzwonnik z Notre Dame” w adaptacji Claude’a Carré oraz z ilustracjami Jeana-Marie Michauda to udane przeniesienie na wersję graficzną historii autorstwa Victora Hugo. Choć całość opowiada o tragicznych wydarzeniach, lektura nadal pozostaje przyjemna i skłaniająca do refleksji. Czekam na więcej klasyki w formie powieści graficznych.
Seria/cykl: ADAPTACJE LITERATURY
Scenarzysta: Claude Carré
Ilustrator: Jean-Marie Michaud
Tłumacz: Marek Puszczewicz
Typ oprawy: miękka
EAN: 9788328174023
Liczba stron: 48
Wymiary: 21.5×29.0c
Zostaw serce albo podaj dalej - to pomaga bardziej, niż myślisz.
