„Miasto niespokojnych dusz” spod pióra Anny Piechowiak stanowi pierwszy tom cyklu „Zakon Złotej Jabłoni”. Książka ukazała się nakładem wydawnictwa SQN IMAGINATIO.
Mówią, że Poznań to miasto doznań, a Sabina przekonuje się o tym na własnej skórze. Choć od lat skrywa w sobie moc i ma podejrzenia, że jej rzekomo niewinne rytuały wcale nie były takie niewinne, dopiero spotkanie z krwiożerczym upiorem oraz tajemniczym Michałem uzmysławia młodej kobiecie, że magia naprawdę istnieje.
Lubię urban fantasy i lubię, gdy jego akcja osadzona jest w Polsce. Wtedy zdecydowanie łatwiej jest mi wczuć się w klimat stworzonego przez autorkę lub autora świata, zaś Anna Piechowiak zapewnia obie opcje jednocześnie. Główna bohaterka, dwudziestokilkuletnia Sabina, ma moc we krwi, ale nigdy nie znalazł się nikt, kto nauczyłby ją, jak z niej korzystać. Tak więc ukrywa swe magiczne talenty nawet przed rodziną i tylko najlepsza przyjaciółka Agata oraz kot Behemot wiedzą, co potrafi. Wszystko ulega zmianie, gdy wieczorny wypad ze znajomymi przeradza się w walkę na śmierć i życie.
„Miasto niespokojnych dusz”, choć jest debiutem Anny Piechowiak, to debiutem przez duże D i podczas lektury bawiłam się świetnie. Autorka stworzyła wiarygodnych bohaterów, z którymi łatwo się utożsamić. Mimo że potrafią się posługiwać magią, niekiedy całkiem morderczą, nie są ideałami i mają swoje słabości, a ich życie wcale nie jest usłane różami. Piechowiak umiejętnie połączyła ze sobą mroczne elementy z humorem i popkulturowymi nawiązaniami. Na kartach powieści znajdziecie błyszczącego Edwarda, cyklistę w sutannie, tak jakby archanielski oddział do zadań specjalnych czy kota Behemota, który ma równie dużo tajemnic co jego jego właścicielka.
„Miasto niespokojnych dusz” już od pierwszych stron nie pozwala nudzić się w trakcie lektury. Chociaż Sabina dopiero dowiedziała się o istnieniu magii, a Zakon Złotej Jabłoni ma zapewnić jej odpowiednie szkolenie, to wydarzenia z prędkością błyskawicy rzucają ją na głęboką wodę – w magicznym Poznaniu zaczynają dziać się rzeczy, jakich nie widziano od dziesięcioleci. Sabina zmuszona jest radzić sobie z okolicznościami, czy jej się to podoba, czy nie. W ostateczności może liczyć na podszepty tajemniczego głosu, który rozlega się w jej głowie, a który za „niewielką” cenę obiecuje wielkość. W skrócie: na kartach powieści dzieje się dużo i dynamicznie, a czytelnik ma okazję spotkać stwory i istoty z wszelkiej maści wierzeń.
Dużym atutem książki jest wspomniany już przeze mnie humor. Przekomarzania Sabiny i Michała, sarkazm Behemota, dialogi urozmaicone zabawnymi wstawkami oraz życiowe facepalmy sprawiają, że całość czyta się lekko, a brutalniejsze momenty dostają swój rozluźniający kontrapunkt. Autorka odpowiednio wyważyła te elementy, więc nie musicie się obawiać jakiejkolwiek kiczowatości.
„Miasto niespokojnych dusz” uważam za bardzo dobry debiut i otwarcie cyklu rodzimego urban fantasy. Już nie mogę doczekać się kontynuacji i mam nadzieję, że będzie równie dobra jak pierwszy tom. Takich książek mi potrzeba i chętnie będę ustawiać je na swoim regale.
Zostaw serce albo podaj dalej - to pomaga bardziej, niż myślisz.
